Μαρία Γαβαλά

Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα, και όπως λέει ο πανέξυπνος μικρός πρωταγωνιστής του τηλεοπτικού διαγωνιστικού σόου γνώσεων: «είμαι πολύ έξυπνος για να παίζω τον χαζό που παριστάνει τον έξυπνο». Άρα, ποια είναι η σωστή απάντηση που θα τινάξει στον αέρα την τηλεοπτική εκπομπή, παρασύροντας ολόκληρο το team της παραγωγής και αφήνοντας με το στόμα ανοιχτό σύσσωμο το κοινό όσων παρακολουθούν το σόου; Ο μικρός ζητούσε να πάει στην τουαλέτα για την ανάγκη του, η παραγωγή του σόου του αρνιόταν την εξυπηρέτηση, σε διάλειμμα της εκπομπής, ο μικρός τα ‘κανε πάνω του, γέμισε με ούρα το τηλεοπτικό πλατό και στη συνέχεια τους την κοπάνησε, αφήνοντας τον πατέρα του να χτυπιέται διότι έχασαν οικογενειακώς την πρωτιά και συνακόλουθα το χρήμα και… Χωρίς, φυσικά, το τηλεοπτικό κοινό ολόκληρης της χώρας να καταφέρει να αδειάσει το σακουλάκι με τα τσιπς, καταμεσής του τηλε-οργασμού του, μη καταφέρνοντας και την ελάχιστη τελείωση… Στα κρύα του λουτρού! Είναι ένα από τα πολλά επεισόδια των ιστοριών που διασταυρώνονται, συγκρούονται και περιπλέκονται μες στο σινε-αφήγημα του Άντερσον. Για όποιον δεν έχει δει την ταινία ή θέλει να τη θυμηθεί, στις λεπτομέρειές της, τα λέει λεπτομερώς το διαδίκτυο.
Εκείνο που θέλουμε να επισημάνουμε με αυτό το σύντομο σχόλιο για την ταινία του Άντερσον – εν’ όψει και των επερχόμενων Όσκαρ – είναι το εξής: ο σκηνοθέτης, με όλα του τα γνωστά προτερήματα (ένα απίστευτο σκηνοθετικό σφρίγος που δεν σε αφήνει στιγμή σε ησυχία) και ελαττώματα (ασυγκράτητη συσσώρευση επεξηγηματικών λεπτομερειών της αφήγησης ή μελοδραματικός τόνος που συχνά ξεφεύγει από τον απαραίτητο έλεγχο) καταφέρνει να εισχωρήσει στα άδυτα των αδύτων ενός σκοτεινού οικοδομήματος, του συνόλου σχεδόν των ανίατων ασθενειών ενός έθνους, που ενώ υπερηφανεύεται για την αειφορία του (οικονομική-κοινωνική, περιβαλλοντική…) στην πραγματικότητα σημαδεύεται από θεμελιώδεις αναπηρίες, κυρίως στον τομέα των ανθρωπίνων σχέσεων. Πέρα από το πασιφανές, τα παιδιά μισούν για συγκεκριμένους λόγους τους γονείς τους και για τούτο αποκόπτονται βίαια από τον οικογενειακό κορμό, παίρνοντας τη δική τους κατηφόρα και διαιωνίζοντας έτσι την «κατάρα», υπάρχει και ένα ακόμα καυτό ερώτημα από μεριάς Άντερσον. Πόσο ένας (επισήμως, στα αποδεικτικά χαρτιά) ενήλικος άνθρωπος είναι αυταπόδεικτα ενήλικος ώστε να πάρει, με υπευθυνότητα, στα χέρια του την ίδια του τη ζωή και, κυρίως, τη ζωή των απογόνων του! Το κοινωνικό φαινόμενο δεν είναι διόλου σπάνιο, αντιθέτως… Διαφορετικά, δεν είναι μόνο οι αμερικανοί πολίτες που (κατά την προηγούμενη κοντινή μας χιλιετία) μένουν κατάπληκτοι μπροστά στο φαινόμενο «βρέχει βατράχια», ένα από τα επεισόδια της ταινίας του Άντερσον, που γεμίζουν τρόμο και φρίκη, και τους ήρωες της ταινίας και τους θεατές της. Φυσικά, το φαινόμενο είναι σπάνιο αλλά έχει επιστημονική εξήγηση. Οι πραγματικοί ένοχοι είναι οι ανεμοστρόβιλοι, οι υδρορροές και οι τυφώνες…